Een Travellerspoint blog

Singapore my last destination

7 februari 2011

sunny 29 °C
Bekijk Round the world 2010 - 2011 op frankm's reiskaart.

Van deze reis dan wel te verstaan. Bij de NS kwamen ook veel klachten binnen van voornamelijk oudere mensen, als de machinist omriep, “U heeft uw laatste bestemming bereikt”. Maar om die bestemming te bereiken, daar moet je wel wat voor doen. Waarom heb ik het plan om zondag uit Kuala Lumpur te vertrekken. Niet genoeg over nagedacht. Na een normaal weekend is er veel drukte van mensen die ’s maandags weer elders aan het werk gaan, maar na een langere periode vrij van Chinees Nieuwjaar lijkt heel Maleisië om zondag te willen reizen. Dat had ik natuurlijk ’s morgens al gemerkt maar nu komt de drukte pas echt op gang, of eigenlijk niet, alles staat muurvast. Mijn bus zou om 22:30 uur moeten vertrekken maar komt pas om kwart voor een binnen. Nu maakt mij dat niet zoveel uit, nu kom ik in plaats van half vier ’s morgens om zes uur aan. Uiteindelijk besluit ik naar aankomst niet meer naar Pulau Tioman te gaan maar direct door te reizen naar Johor Bahru. En daar aangekomen ook weer gelijk door te gaan naar Singapore. Ik kom dus ruim 1 dag eerder aan in Singapore. Een geweldige stad, hoewel nog dichter bij de evenaar dan Kuala Lumpur valt de drukkende hitte hier mee. Als ik op de 2e dag neerstrijk op een terrasje in Chinatown kan ik uren naar al die mensen zitten kijken. De Chinese GTST staan aan dus voor mij hebben ze toch geen aandacht. De loten worden verkocht, van 14 tot 87 jaar zit hier in de bediening, de zakken met lekkers gaan over tafel, maar vraag me niet wat het allemaal is, de varkens oren en gefrituurde kippenpoten met de nagels er nog aan kan ik herkennen, voor de rest is het gissen. Bij een grote fles Desert bier krijg ik een blikje gratis, je verzint het niet. Singapore is een geweldige stad. Nog anderhalve dag te gaan.

Geplaatst door frankm 4:23 Gearchiveerd in Singapore Reacties (0)

Kuala Lumpur

3 februari 2011

sunny 33 °C
Bekijk Round the world 2010 - 2011 op frankm's reiskaart.

Voor insider KL. De aankomst was overdonderend. Maar dan letterlijk. Het onweerde dat het een lieve lust was. Ali zat in de zelfde vlucht dus hij wist precies welke bus en waar. Ik had me niet al te druk gemaakt over een slaapplaats want dat was tot nu toe altijd wel los gelopen. Dat zou toch wat anders worden dit keer. Ali had een vriend gebeld, die hem met de auto op kwam halen en ze zouden mij in chinatown droppen. Zo gezegd zo gedaan en om 21:00 uur stond ik in Petalingstreet. Het Chinees nieuwjaar werd nog uitbundig gevierd. Toen ik bij de eerste 4 adressen, sorry full, te horen had gekregen begon ik toch een vermoeden te krijgen dat het een Jozef en Maria avondje zou kunnen gaan worden. Zeker als je met nog 4 vol bepakte backpackers de zelfde vraag stelt. Ik ging mijn heil maar zoeken in wat luxere onderkomens. En uiteindelijk prijs, ja ook dat een behoorlijke prijs voor die contreien. Ik kom ook daar dezelfde Nederlanders tegen. Ze zijn met zijn drieen en vragen of ik eventueel mijn kamer wil delen. Voor mij geen probleen maar een van hen, de ploegleider denk ik, vind het nog te veel geld en ze gaan verder kijken. Ik wens ze veel succes, en heb ze niet meer gezien. Ik neem een heerlijke douche en bekijk de website van mijn nieuwe betrekking. Ik besluit en een nachtje langer over te slapen en ga de volgende dag niet naar de vergadering. De volgende ochtend ga ik rond uitcheck time een nieuw onderkomen zoeken en dat lukt nu makkelijk. Ik heb nu een penthouse met dakterras midden in china town met uitzicht op de KL-tower. Voor de prijs van….. 15 ringgit, dat is 3,5 euro. Dat is 1/8 van de nacht er voor, zo kom ik gemiddeld toch weer mooi uit. Ik hoor dat je voor de skybridge van de Petronas-tower vroeg op moet om tickets te bemachtigen. Maar ik lees ook dat je feestdagen en weekend moet trachten te vermijden. Laat het nu net weekend en chinees nieuwjaar zijn. Als ik om iets over acht ter plaatse ben, zijn er nog veel meer mensen ter plaatse. Zoveel dat ik nog buiten het vak sta met de mensen die een grote kans hebben een kaartje te kopen voor deze dag. Na een kwartier in de rij te hebben gestaan zet een of andere lolbroek in uniform een bord voor onze rij met daarop de tekst. Sorry vanaf hier geen kaartjes meer voor vandaag. In mijn groep breekt uit, ongeloof, verwarring, teleurstelling, lichte paniek tot en met radeloosheid. Ik trek mijn conclusie, ik ga geen uur in de rij staan met de kans te horen dat er dus werkelijk geen kaartjes meer zijn voor onze groep, op naar de KL-tower, kom je bovendien nog op grotere hoogte ook. Daar is het een stuk rustiger. Ik vraag de bewaker of ik boven wat kan eten. Dan had ik dek 2 moeten boeken en niet het observatie dek. Ik besluit beneden het ontbijt tot mij te nemen. Ik wijs naar het restaurant, maar dat is geen goede keuze volgens de bewaker hij verwijst me naar de achterkant van het gebouw. De bewaker bij de slagboom wil mij nog tegen houden maar ik wijs naar de bewaker die mij hierheen heeft gestuurd. Er gaan wat woorden Malay heen en weer en ik mag door. Ik kom nu in de personeelskantine terecht, heel apart daar als toerist te mogen eten. Men is ook wel erg verbaasd hoe ik hier terecht ben gekomen. Na de KL-Tower met redelijk uitzicht te hebben gehad wil ik naar de lake gardens en kom er achter dat het geen loop stad is, nu ontbreekt mij ook een goede kaart maar over snelwegen spoor, hekken en bouwputten. Op een rustig moment in het park probeer ik Danny, mijn nieuwe werkgever te bellen. Ik krijg geen gehoor maar hij belt later terug. We spreken af 20:00 uur in het Hilton. Op het terras in China town drink een paar biertjes met Tonnie de schilder uit Aalsmeer en we nemen een Sizzling for diner. Als ik me om 20:00 uur melt in het Hilton, blijken ze er 2 te hebben. Ik naar een taxi naar de andere en ben om 20:30 uur in het kantoor van questwinint. We maken de foto’s voor internet en ik kan volgende week aan de slag. Ik houd jullie op de hoogte. We zoeken de pub op en Aubrey de Ier heeft wel zin in een Guinness. Office zag er goed uit, ik heb er alle vertrouwen in. De volgende ochtend sta ik bijtijds op om naar het nieuwe alternatieve busstation te gaan voor een kaartje naar Mersing, het plan Melakka heb ik aan de kant geschoven na het zien van de weather forecast aldaar. Maar het is nog steeds de week van het Chinees nieuwjaar. Gevolg geen plaats in de bus naar Mersing ook niet naar andere bestemmingen, werkelijk een gekkenhuis. De eerste mogelijkheid is een nachtbus. Nou doe die dan maar, dus dat wordt een extra dagje KL. Op Central station nog wel geïnformeerd voor een trein naar Johor Bahru of Singapore maar dat zou ook pas morgen middag worden. Ik vind een heerlijk rustig park, later een terras met wifi en breng nog een bezoek aan KLCC. Voor een rondje golf is het toch te warm.

Geplaatst door frankm 3:06 Gearchiveerd in Maleisië Reacties (0)

Brunei

3 februari 2011

semi-overcast 29 °C
Bekijk Round the world 2010 - 2011 op frankm's reiskaart.

Volgens iemand van de gym elders in het gebouw gaat er iemand komen met een sleutel. Terwijl ik op deze conciërge sta te wachten, komt er een Japanse jongedame langs die ook in Pasut Belia slaapt. Maar de males and females zijn verdeeld over verschillende blokken, dus zij kan mij niet binnen laten. Daarna komt Ali een 28 jarige jongeman uit Maleisië, dat biedt meer perspectief op in ieder geval een bed voor de nacht. Maar terwijl ik met hem sta te praten, komt er inderdaad iemand mijn sleutel brengen, ik krijg een eigen kamer met daarin 2 stapelbedden, het is duidelijk geen hoog seizoen. Met Ali spreek ik af om 20:00 uur te gaan eten. Na een heerlijke douche is het tijd voor een hap, een biertje heb ik al uit mijn hoofd gezet, dit land ligt droog. Ik had zelf wel mogen invoeren maar dat heb ik bewust niet gedaan omdat ik toch al op een aparte manier het land binnen ging. We eten echt Bruneis, maar hoe het hete ben ik vergeten. Het winkelcentrum is tot 22:00 uur open en de koude airconditioninglucht komt op 10 meter voor het gebouw al op je af. Tot aan mindernacht breng ik internettend door bij Starbucks. Dan ontsteken de in Brunei wonende Chinezen het vuurwerk, het Chinese nieuwe jaar is begonnen. Tot laat in de nacht blijven de knallen door de stad galmen. De volgende ochtend staan de watervillage, de moskee en de open market op het programma. Het is een heel apart Aziatisch land, moslim in alles wat je ziet, het eten is geweldig en alles ziet er schoon en rustig uit. Infrastructuur is top en de discipline in het verkeer keurig, een zebrapad heeft hier echt een betekenis. Om een uur gaan we naar het vliegveld. Daar houdt een Amerikaan, met een Post War Syndrome, 7 man politie en een aantal bewakers bezig, het is een lange onemanshow, ze komen op gegeven moment aan mij vragen wat hij allemaal zegt en kijken me hulpeloos aan of ik er wat aan kan doen. In het vliegtuig raak in aan de praat met een Maleisiër die heeft grote plannen en vraag wat ik doe en 1,5 uur later heb ik een nieuwe baan. Ik ga onderdeel uitmaken van zijn adviseryboard, ik word voorgesteld aan de rest van de directie, die ook in het vliegtuig zit. Morgen foto’s maken in het Hilton en de eerste vergadering. Vanavond even nakijken wat mijn baan precies inhoud. Wordt vervolgd.

Geplaatst door frankm 16:00 Gearchiveerd in Brunei Reacties (0)

De tocht naar Bandar Seri Begawan

2 februari 2011

semi-overcast 27 °C
Bekijk Round the world 2010 - 2011 op frankm's reiskaart.

Alles is relatief in het leven. Voor het vertrek naar Camp 5 vond ik het bed in de lodge van Mulu nog hard. Nu heb ik geslapen als een prins, wat een fantastisch bed. Sommige van mijn gewassen kleren zijn nog steeds niet helemaal droog. Aan de temperatuur ligt het niet. Het voelt aan als of je in continue in een droger verkeert. Na het ontbijt en mijn financiele verplichtingen wordt ik naar het vliegveld gebracht. Hoeveel zou je hier verdienen als bagagecontroleur. Er komen hier 1 tot 3 vliegtuigen per dag. En dan heb ik het over vliegtuigen met een capaciteit van 68 personen max. die gemiddeld voor de helft vol zitten. Gestrest zal je er in ieder geval niet van raken. Ons vliegtuig horen we aankomen. Geen monitoren, geen oproep wel een echte instapkaart en voor de rest gaat ook alles zoals op een groot vliegveld. De controleur bekijkt mijn instapkaart als of hij dagelijks passagiers behoed voor een verkeerde vlucht. Op Miri begeef ik mij naar de taxicounter voor een ritje naar de busterminal naar o.a. Brunei. Ik vergeet te pinnen realiseer ik mij als ik reeds in de taxi zit. We rijden wel even langs een ATM in de city. Fout, heel Miri heeft geld nodig en doet de laatste inkopen voor Chinees nieuwjaar. En als ik eindelijk aan de beurt ben, is er op een of andere reden voor mij geen geld meer. Bij de volgende ATM is het nog drukker en ook hier is het resultaat nul. Met een minimum aan Ringgits laat ik mij dan toch maar op de busterminal afzetten. Geheel tegen de informatie uit het boek, blijken er maar 2 bussen per dag naar Brunei te gaan. Vanmiddag half 4 is de volgende. Dat betekent 4 uur wachten. Heb ik een alternatief? Nee. Ik neem gelaten plaats op een houten stoeltje in het eettentje naast de bushalte en bestel een bordje van wat voorradig is. Dan wordt ik benaderd door een man die mij voor 25 Ringgit naar Kuala Belait wil brengen. Even doorvragen, hoe dan verder en geen bijkomende kosten, geen problemen aan de grens. Het lijkt allemaal ok. Hij gaat eerst even thuis eten en komt dan terug. Volgens de beste man gaan er voldoende bussen van Kuala Belait naar Bandar Seri Begawan. Een voordeel is in ieder geval wel dat ik dan al de grens over ben. Om kwart over een komt de beste man toeterend voorrijden. Er zit nog een jongen uit Maleisië op de bus naar Brunei te wachten en die besluit ook van zijn aanbod gebruik te maken. De man spreekt redelijk goed Engels en is behoorlijk geïnformeerd voor wat er in de wereld gebeurd. Ik vraag hem nog een aantal zaken over de grens en pinnen in Brunei maar ik hoef mij nergens zorgen over te maken. Naar mate we de grens naderen begint het inderdaad te veranderen. Het is hier vlak en schoon. Geen mensen langs de kant van de weg en de weg is in prima staat. De grens stelt eigenlijk helemaal niets voor. Ze kennen hem en hij rijdt soms dagelijks meerdere keren deze grensovergang. Eenmaal over de grens lijkt het of je in Europa rijdt, in Engeland dan wat ook hier rijden ze links. Hele Vinex wijken worden hier aangelegd. Het ziet er allemaal heel westers uit, alleen de temparatuur en de palmbomen verraden dat het elders moet zijn. Het gemiddeld aantal SUV’s is hier hoger dan ik ooit ergens anders heb gezien. Tijdens de overstap in Seria voor de bus naar BSB kan ik nog vuurwerk kopen voor de helft van de prijs, vanavond is het Chinees nieuwjaar. Om 18:10 uur bereik ik BSB, volgens de Lonely planet moet ik een slaapplaats kunnen vinden niet zover vn het busstation. Behulpzame Bruneizen wijzen mij de weg. Maar daar aangekomen klopt ook hier de beschrijving van het boek, je kunt hier tijden rondlopen zonder iemand te zien. Iemand van de plaatselijk gym wijst mij de plek waar over een uur iemand zal verschijnen, het lijkt wel een sprookje, ik wacht af en schrijf mijn verhaaltje.

Geplaatst door frankm 6:55 Gearchiveerd in Brunei Reacties (0)

Mulu

29 januari 2011

rain 24 °C
Bekijk Round the world 2010 - 2011 op frankm's reiskaart.

Vrijdagmiddag kom ik aan in Mulu. Het vliegveld is hier speciaal aangelegd voor het National Park. Echt een ladingsstrip in de rimboe. Met een handkar wordt er naar het vliegtuig gereden om de bagage op te laden. Bagagebanden hebben ze hier niet, je krijgt je bagage van de handkar persoonlijk uitgereikt. Voor vijf Ringgit word je naar het hoofdgebouw van het National Park gereden. Mijn telefonische opgave voor twee overnachtingen in het park was doorgekomen. Echter de groep waarmee ik de 3 dagen gezamenlijk zou doorbrengen heeft zich nog niet gemeld. En als die niet inschrijven voor de trekking word ik geacht voor drie personen te betalen. Nou ik zoek wel een alternatief, in mijn hostel blijkt een Amerikaans koppel op zoek te zijn naar een derde persoon om zo de kosten te delen. Het wordt dan alleen een dag later. Ook goed, ik moet alleen wel de vlucht naar Miri nog regelen wat je kunt hier nauwelijks op een andere manier vandaan. De kok van onze logde is met vakantie dus zijn we aangewezen op de nog enige over gebleven eetgelegenheid binnen het resort. Gelukkig zijn de berichten over het eten goed. Door het regelen van de trekking is er nog te weinig tijd om vandaag naar de exodus van de vleermuizen te gaan. Die verschuiven we naar morgen. De volgende ochtend de Cenapy-walk, dit is een stelsel van meerdere hangbruggen tussen de boomkruinen gespannen. We horen dat het internet het weer doet, dus snel even de tijd om een vlucht van Mulu naar Miri te boeken en dat lukt. Later op de dag doe ik de Deer cave en Lang cave, echt enorme grotten. In de Deer cave slapen overdag zo’n 2 tot 3 miljoen vleermuizen, die, als het droog weer is met z’n alle binnen een kwartier uitvliegen. Helaas regent het een beetje, maar voldoende voor de vleermuizen om binnen te blijven. Tijdens de nightwalk komt al het gespuis te voorschijn. Kleine boomkikkers en grote dikke spinnen in alle kleuren.
De dagen daarna gaan we het regenwoud in, met op dag 2 een klim naar de Pinnacles. De Pinnacles is een rotsformatie van limestones waarbij de sandstone er tussen uit is geërodeerd. De eerste dag bezoeken we op de heen weg de Clearwater cave en de Wind cave, gevolgd door een track van 9 kilometer door het regenwoud. En waarom het regenwoud heet, daar komen we ook achter, werkelijk met bakken uit de hemel. In camp 5 aangekomen maken we ons zelf meegebrachte diner en zorgen we dat alles klaar is voor de volgende dag.
Om kwart over 5 staan we op. Op aanraden van mijn Amerikaanse reisgenoten hebben we brinta voor ontbijt. Het was voor mij 40 jaar geleden, ik weet zeker dat ik weer 40 jaar zonder kan. Na 100 meter is het gelijk raak, steil omhoog en heel goed kijken waar je je voeten zet. Dit is misschien niet zover als de Tongariro crossing maar wel een stuk lastiger en inspannender. Het regent nu even niet maar ik heb geen draad droog aan mijn lichaam, luchtvochtigheid tegen de 100%. Als we na heel veel inspanning boven komen is het zicht matig, mist en laaghangende bewolking zorgen ervoor dat deze unieke plek op aarde er voor ons niet helemaal uitkomt. We wachten een uur maar er verandert weinig. De afdaling is misschien iets minder inspannend maar zeker zo lastig en niet geheel ongevaarlijk. De kleding van de vorige dag is nog steeds nat, drogen doet het daar totaal niet, ook niet in de zon. Intussen zijn Sharon en Sharmaine, die ik in Sepilok had leren kennen ook aangekomen. Zij gaan de volgende dag. Zij hebben ook Mount Kinabalu beklommen, ik ben erg benieuwd naar het verschil.
Dag 3 zwaaien we Sharon en Sharmaine uit en vertrekken zelf een uur later richting de boot, die ons om 10 uur oppikt om terug te keren naar het basiskamp. Even tijd om de was te doen. Internet hebben ze hier niet en gsm-netwerk af en toe. Om kwart voor vijf opnieuw richting Deer cave eens kijken of die 3 mijoen beesten vandaag wel zin hebben om uit te vliegen. Als ik aan kom zijn ze net begonnen. Ongelooflijk wat een slierten met vleermuizen. Ze eten in een nacht 26 ton aan insecten. Voor mij nog niet genoeg want hier wemelt nog van het vliegend spul waar ik bij benadering 20% kan indelen in een soort die ik wel eens eerder heb gezien. Maar een prachtig gezicht om te zien. En dan zit Mulu er al weer op. Morgen naar Brunei.

Geplaatst door frankm 6:47 Gearchiveerd in Maleisië Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 45) Pagina [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 »